Četvrtak, 10. Septembra 2026
Četvrtak, 10. Septembra 2026
ŽBANIĆ SNIMA NASTAVAK “QOU VADIS, AIDA”: Nakon prvog “umjetničkog” dijela ostalo je razočarenje, nema niti jedne scene strašnih srpskih zločina nad Bošnjacima
ZAŠTO NISAM ZADOVOLJAN PRVIM FILMOM O GENOCIDU U SREBRENICI: Žbanić je napravila film koji će se više dopasti strancima nego nama. Nigdje u filmu nema scena strašnih zločina, ubistava, silovanja, koja su se ustinu desila. Koga je ona štitila time - pa valjda srpske zločince, Bošnjake sigurno nije. Praviti film o najvećem zločinu nakon drugog svjetskog rata, a ne prikazati zločince je promašaj. Totalni. Ali takvi su svi filmovi režiserke Žbanić - umjetnički, a ne realistični, napravljeni da dobije Zlatnog medvjeda jer se neće nikome zamjeriti, ni ubicama, a ne da prikaže istinu. Ali to je i očekivati od režiserke koja se u javnosti prikazuje kao Bosanka, i uzima novac od bosanskih firmi, a već deceniju živi u Berlinu i sa Bosnom se samo povremeno dopisuje
O planovima Jasmile Žbanić za snimanje nastavka filma ‘Quo Vadis, Aida?’, koji je prije nekoliko godina bio nominovan za Oskara, piše i ugledni ‘The Hollywood Reporter’.
Oni podsjećaju da film za temu ima “masakr” (nije masakr već genocid op.a.) u Srebrenici iz 1995. godine.
Još iz ove rubrike
“Quo Vadis, Aida?: Dio koji nedostaje”, navodi “The Hollywood Reporter”, pratiti priču o ženama koje su ostale nakon što su snage bosanskih Srba pod komandom Ratka Mladića ubile više od 7.000 civila, prvenstveno muškaraca i dječaka.
Jasna Đuričić će se vratiti u ulogu Aide, lokalne prevoditeljice za mirovne snage UN-a koja je uzalud pokušavala da spasi svog muža i sinove od masakra (GENOCIDA) i koja sada vodi borbu za otkrivanje istine o ubistvima i privođenje odgovornih pravdi.
Produkcijska kuće “Deblokada” nastavak filma radi u koprodukciji s Erikom Hemmendorffom iz švedske kompanije “Plattform Produktion” i uz podršku švedskog filmskog finansijera Film i Väst. Ovaj projekat je predstavljen u četvrtak tokom godišnjeg ručka kompanije Film i Väst na Filmskom festivalu u Cannesu.
ZAŠTO NISAM ZADOVOLJAN PRVIM FILMOM O GENOCIDU U SREBRENICI: Kako će gledalac shvatiti strašni genocid bez ijedne scene zločina
Žbanić je pravila film koji će se više dopasti strancima nego nama. Nigdje u filmu nema scena strašnih zločina, ubistava, silovanja, koja su se ustinu desila. Koga je ona štitila time – pa valjda srpske zločince, Bošnjake sigurno nije. Praviti film o najvećem zločinu nakon drugog svjetskog rata, a ne prikazati zločince je promašaj. Totalni. To je shvatio i Hasan Nuhanović (koji je i preživio srebrenički pakao) po čijoj knjizi je (kao) Jasmila napisala scenario, a koji se na kraju javno ogradio od filma. Ali takvi su svi filmovi režiserke Žbanić – umjetnički, a ne realistični, napravljeni da dobije Zlatnog medvjeda, a ne da prikaže istinu. Ali to je i očekivati od režiserke koja se u javnosti prikazuje kao Bosanka, i uzima novac od bosanskih firmi, a već deceniju živi u Berlinu i sa Bosnom se samo povremeno dopisuje. E.K.
