KUSTURICA GA NAPAO, LEVY MU ODGOVORIO: Dok je njegov grad umirao pod granatama, Emir je zauzimao stranu Srba, koji su bacali te granate

Kusturica: Levy se sageo u predgrađu Pariza i glumio da je na sarajevskim Ciglanama

U svojoj kolumni za portal “Iskra” srbijanski režiser Emir Kusturica oštro je napao filozofa i pisca Bernard-Henri Levyja.

Podsjetimo, Levy je  bio jedan od prvih francuskih intelektualaca koji je pozivao na vojnu intervenciju protiv Karadžićeve vojske u BiH ‘90-ih godina.

Levy je autor i dokumentarnog filma “Bosna” o agresiji na Bosnu i Hercegovinu, u kojoj portretira Armiju RBiH kao vojsku koja brani čast Europe. Aliju Izetbegovića opisuje kao borca za kosmopolitizam i slobodu i naziva ga “bosanskim De Gaulleom”.

Kusturica je napisao da su Levyjeve izjave o Miloradu Dodiku kao agentu ruskog predsjednika Vladimira Putina “samo novi prostor za propagandističke manevre trulog intelektualca kojeg uzimaju u obzir oni koji vjeruju da je svijet ostao nepromijenjen, baš kao što su, na kraju Drugog svjetskog rata, branili Njemačku, a Berlin već odavno pao”.

“Bernard-Henri Lévy poznat je po tome što je svuda gdje je stigao da promoviše ideju liberalnog kapitalizma promovisao i rat pod firmom humaniste koji se bori za mir“, naveo je Kusturica u kolumni.

On je naveo da “to nije bilo samo kada je u predgrađu Pariza saget ispred nekog zida glumio da se nalazi u sarajevskom naselju Ciglane” iako postoji autentičan snimak iz opkoljenog Sarajeva, prenosi Iskra.

Slični članci

Dešavalo se to u toku večere u restoranu “La Closerie des Lilas”, kada je između porcije špageta sa tartufima i boce skupocjenog vina, slao poruke iz ‘opkoljenog Sarajeva’. Činio je takve stvari u predvečerje agresije na Libiju koju su opustošili i opljačkali Francuska, Britanija i SAD“, naglasio je Kusturica.

Savjetnik člana Predsjedništva BiH Milorada Dodika dodao je da je “Levy isto činio naKosovu, Ukrajini, gdje god je mogao da u ime odbrane korporacija i vlastitog bogatstva brani ideju demokratskog totalitarizma”.

Radio je to u Siriji gdje, na sreću, više nisu na vlasti oni koji su tamo ratove sijali od kraja osamnaestog vijeka! Ipak, najviše se istakao u Libiji gdje se danas stuacija dramatično mijenja i vraća na stanje koje više liči na Gadafijevu Libiju nego na pljačku koju su izveli Sarkozy, Hillary Clinton, Obama…”, istakao je Kusturica.

Upitavši zašto Levyja nema u Venecueli, reditelj odgovora da je to zbog toga što je on “raspali 68-aš, korumpirani intelektualac, rutavi pisac čije knjige, koje napiše u pariškom “Café de Flore” između dva capuccina, niko više i ne čita”.

Normalni ljudi u državama gdje se vjeruje u suverenu demokratiju odmahuju rukom na pomen njegovog imena i sjećaju se filma ‘Prohujalo sa vihorom'”, istakao je Kusturica u kolumni posvećenoj uvredama na račun velikog prijatelja BiH.

LEVY ODGOVORIO AGRESIVNOM KUSTURICI: Braniti Evropu i Bosnu i Hercegovinu jedno je te isto

Poznati francuski filozof i pisac Bernard-Henry Lévy, čija će predstava “U potrazi za Evropom” biti prikazana večeras u Narodnom pozorištu u Sarajevu, reagirao je na posljednji napad režisera Emira Kusturice, poručivši da je braniti Evropu i Bosnu i Hercegovinu jedno te isto, dok je za Kusturicu istaknuo da je “blijed u blatu, jadan u svom propadanju, bljuvajući uvrede i zaboravljajući na svoj talent”.

Leyjeva predstava bit će izvedena u Sarajevu u sklopu njegove turneje u 20 evropskih gradova prije izbora za Evropski parlament. Za turneju je odabrao i dva grada iz zemalja koje nisu dio Evropske unije: Kijev i Sarajevo.

Ističe da svađa između njega i Kusturice ne datira od jučer.

Istrošeni autor i zaboravljeni umjetnik

– On je odlučio oživiti je u trenutku kada se pripremam da u njegovom rodnom gradu, Sarajevu, igram pozorišnu predstavu “U potrazi za Evropom. Preći ću, iz milosrđa, preko opscenog tona njegovih uvreda. Isključujem, u njegovu korist, ideju reprodukcije njegovog idiotskog prelaska sa pariškog “Café de Flore” na Venecuelu, u ritmu djetinje dijalektike, i da budem iskren, zapanjujuće glupoj – navodi Levy.

Kako kaže, ono što je vrijedno zanimanja, međutim, druga je karijera, ona koju vodi paralelno sa karijerom reditelja, a koju takođe slijedi dosljedno i energično, i zahvaljujući kojoj je zaradio “Zlatnu palmu gluposti, Zlatnog medvjeda blamaže i veliku nagradu žirija sramote”.

– Ovu drugu karijeru započeo je početkom 1990. godine dok je njegov grad umirao pod granatama a on zauzimao stranu onih koji su bacali te granate. U to vrijeme, konstantno je slavio apologiju ratnog zločinca Radovana Karadžića za kojeg je čak komponovao i pjesmu; fasciniran je velikim ratnim zločincem koji je odgovoran i kriv za Srebrenicu, Ratkom Mladićem; Slobodan Milošević bio mu je specijalni VIP gost na premijeri filmova. Zatim, poslije 2010. godine, druga etapa. Kao sada potvrđen autor, bavio se temom koja mu savršeno pristaje: Vladimirom Putinom, njegovim novim idolom. Blagoslovio je aneksiju Krima, pod okriljem nacionalističkih ratnih pasa svih vrsta. Istovremeno, idealizirao je Bjelorusa Lukašenka koji “vlada svojom zemljom (citiram ga) sa velikim poštovanjem i na originalan način” – drugim riječima, mučenjem svojih protivnika – navodi Levy.

Ukratko, smatra on, Kusturica je potvrdio je svoju vrijednost moralnog beskičmenjaka nezrelim pohvalama za vođe Kremlja i Minska – na dobrom je putu da dobije Oskara za neofašizam.

– I onda posljednja faza – ona u kojoj istrošeni autor, reditelj koji ne snima, zaboravljeni umjetnik, odlučuje da igra na kartu povratka izgubljenog sina svoje domovine i da se vrati korjenima: i tako postaje pristalica, šta ja to govorim?, zvanični savjetnik Dodika, ultranacionaliste, negatora genocida u Srebrenici, čovjeka koji mrzi Sarajevo, a Bosnu vidi kao propalu zemlju – ali koji je, zahvaljujući apsurdu dejtonskih institucija, upravo preuzeo, u glavnom gradu, mjesto predsjedavajućeg tročlanog, rotirajućeg Predsjedništva. U tri faze i 25 godina, Emir Kusturica će preći od “Cigani lete u nebo” do “Tirani lete u nebo”. Život je čudo, govorio je u svojoj mladosti: politički dio njegovog života je postao autentični brodolom. Nekada talentovani avatar balkanskog Fellinija a sada gusar bez slave ni inspiracije odbačenog Musolinija s Kavkaza, pred kraj svog postojanja, zamijenio je Johnny Deppa i Faye Dunaway srpskim policajcima; zlatne kamere željeznim mislima; žive mitove sedme umjetnosti sitnim autoritativnim ribama – kaže Levy.

Da bi se objasnio ovaj debakl, Levy poručuje da imamo dva izbora.

– Mogli bi pokušati hipotezu o zanesenosti, dugom travelingu, u kojem bi se, bez rezanja ili montaže, moglo vidjeti da je otkačeni bard postao krezavi čuvar neliberalizma; inventivni filmski stvaralac gradi novi grad koji bi po njemu trebao biti jedini grad u Evropi “bez izbora ili demokratije”; pustolovni i blesavi umjetnik koji je sa drske melanholije njegovih prvih filmova prešao na pompezne i sramotne riječi, sa romantičnog Novog vala na fašistički Novi poredak. Ali vjerujem u suprotnu hipotezu: ne horizontalnim pomjeranje kamere, nego zumiranjem, produbljivanjem slike, koja bi ovog čovjeka prikazala onakvim kakav jeste i kakav je uvijek i bio: nekada je mrzio ideju plurietničke Bosne, danas je u rukama neprijatelja liberalne i otvorene Evrope; juče je bio suverenista, danas je zaljubljenik Putina; bivši virulentni nacionalista, sada je opijen diktatorskom vrtoglavicom; jednom populista, uvijek populista; podržati Miloševića kao što bi, 25 godina kasnije, mogao podržati Salvinija ili Orbana; opijen istom urotom koja ga je, u razmaku od jedne generacije, zavela u iste moralne greške; i taj “zamor” demokratijom koji je Kusturica tada osjećao, nije nikada tako živ i oživljen kao u koherentnom društvu nacionalista koji povraćaju na Evropsku uniju – tu političku konstrukciju, jednako čudesnu, kao što je bila mala multifonfesionalna Bosna – navodi Levy.

Junak svog nenapisanog filma

I zato je, poručio je, “braniti Evropu i Bosnu i Hercegovinu, jedno te isto”.

– Zato nikada nije bilo toliko važno doći u Kusturicin rodni grad – koji je privremeno postao i grad Dodika, tog “pod-Putina”. Zato je Kusturica junak svog nenapisanog filma – onog u kojem se u proteklih dvadeset pet godina bavio identitetskim povlačenjem i okrutnim nagonom za fašizam. I tako je Kusturica – koji je svojim magičnim realizmom mogao postati veliko ime komedije dell’arte svjetske kinematografije – trideset godina kasnije, bliži konformisti Bertolucciju: blijed u blatu, jadan u svom propadanju, bljuvajući uvrede i zaboravljajući na svoj talent. Ovo nije odgovor, a još manje “napad”; ovo je precizna, klinička analiza slučaja Kusturica – zaključio je Levy.

Ostavite komentar

Vaša email adresa neće biti javno objavljena.

Izneseni komentari su privatna mišljenja autora i ne odražavaju stavove redakcije izdvojeno.ba.